Iraqi Kurdistan Sombre scenarios if compromise fails to materialise – Het Parool

Het Parool, Friday April 22, 2011, Foreign News 11

Iraqi Kurdistan Sombre scenarios if compromise fails to materialise

Photo caption: Police officers in Sulaimaniya, in Iraqi Kurdistan, throw stones and attack demonstrators

ISLAMISTS BEHIND KURDISH PROTEST

Islamists seem to have seized the protests against corruption in Iraqi Kurdistan to establish an Islamic state

Ruth Hopkins

The government in Northern Iraq banned the on-going protests in Sulaimaniya, the second biggest town in Kurdish Northern Iraq. The hundreds of people, who take to the streets, are demanding an end to corruption, early elections and replacement of the security and police forces in Iraqi Kurdistan.

Monday eighty people were wounded when security forces intervened. In preceding weeks, eight people were killed.

Formally the protests have no leaders, they are allegedly organised by and for the people, following the civil movements in Egypt and Tunisia. But critics point at the more prominent role of the Islamists behind the scenes. In a curious marriage of convenience with the progressive movement for change Gorran (Change), they would seize the unrest to establish an Islamic state in the formally secular Iraqi Kurdistan that attained autonomy in 1991.

A young man rolls thin strips of plastic out over the central Sarray square in Sulaimaniya, baptised the square of Change by the protesters. Hundreds of men kneel on the plastic and start to pray. After the prayer an Imam preaches from an improvised stage. “He is talking about freedom, the voice of the people and something about the prophet. I don’t really want to know,” Khaled Sulaiman turn his back to the clergyman.

Sulaiman, editor of the weekly Heftane, wrote critical articles about the role of the two main Islamic parties in Kurdistan, Komal and Yakgrtu, who, according to him, have organised the protests. With an ironic undertone, Sulaiman claimed the secular Gorran had entered into a missyar – a brief marriage of pleasure in Islam – with the Islamic movement. Because of this criticism he should better not make his way into the crowd, he says.

Aram Saeed, also a journalist, and a supporter of Gorran, works his way through the mass of people. “What we want is freedom,” he yells. “We also want the police and the army to renew. They are the iron hand of the corrupt politicians.”

The Kurdish Democratic Party (KDP) and the Patriotic Union of Kurdistan (PUK) were the victors of the 2009 elections. Together with several smaller parties they form the regional government.

Gorran and the two Islamic parties remained a minority. Even though the election commission stated that the elections were by and large fair, Gorran and the Islamic parties claimed they were invalid, due to fraud.

Asos Hardi, founder of Awena, one of the few independent newspapers does not fear an Islamic Kurdistan.  “This is the will of the people,” he says, pointing at the praying crowd on the square. “No one is talking about God, ideology or Sharia. We want justice and freedom.”

But the Islamic groups most definitely do foresee a more Islamic Kurdistan. “Religion benefits everyone,” says Soran Omar, spokesperson of the Islamic parties, just after his lengthy speech for the enthusiastic crowd. “It is precisely dictatorships that produce violent movements such as Al Qaida. If there is true democracy in Kurdistan, then a peaceful form of Islam will continue to exist.”

There are signs that the Islamists are gaining ground. The demonstrating women and men were separated a few weeks ago.

Said Shams, lecturer Kurdish history at the University of Kurdistan in Erbil, anticipates two scenarios if consensus does not arrive between the government and the opposition.  “Two separate administrative regions can come into existence, Sulaimaniya under Gorran and the Islamic parties and the other towns under KDP and PUK. This is not desirable at all. In the worst case, a civil war breaks out.”

Hardi reinforces that conclusion; he is convinced it will lead to violence if the demands of the protesters are not met.

Posted in Uncategorized | Comments closed

Column in the Parool, 18 June – Gold trove

Gold trove

Ruth Hopkins

The very first people I meet in South Africa are Zimbabweans. A Zimbabwean driver with the striking name Bismarck picks me up from the airport and together we lug my overweight suitcase into his Toyota. In the early morning, we drive through the sleepy city of millions, that started to expand explosively when gold was found under Witswatersrand in 1886. No wonder this city is called city of gold, Egoli, in Zulu.

When I casually ask Bismarck about his kids, he goes off on a rant. ‘You have to beat kids sometimes,’ he says. ‘They have a big mouth and they have to know their place. Beating them is not a crime, it’s parenting.’ Right.

It might be a blessing in disguise for Bismarck’s offspring that he only sees them during his annual visit to his family. This has been the case since he left his village for Johannesburg 25 years ago, to earn an income.

Antonetta also sees her oldest son just once a year when she returns to Zimbabwe. Twice a week she cleans the house I rent. Humming quietly, she creates order in the chaos my suitcases produce, neat stacks disappear in cupboards and closets. Her youngest son lives with her in a room with eight other people in the centre of Johannesburg. De landlord  refuses, despite persistent rain fall and temperatures that plummet below freezing point during the night, to provide his tenants with a gas or electric heater.

Johannesburg, the economic power house of Southern Africa, is a magnet that pulls enterprising dreamers, adventurers and desperados. A classic migration story is unfolding; while gold diggers flocked to the city in the past, nowadays it’s the Mozambican, Zimbabwean and Congolese migrants that still seek the proverbial gold trove.

With crippling unemployment statistics, particularly among the working class, the hardworking – and mostly cheaper – labour migrants are not welcomed. In 2008 a ticking time bomb exploded when foreigners were lynched in townships. Last month xenophobia reared its ugly head again: in Cape Town so-called vigilante groups told Somali shopkeepers they had 24 hours to move out. One of the shopkeepers was stabbed to death.

Even though the gold supplies are steadily dwindling, the ‘city of gold’ still provides allure, excitement, hope and promise for people in search of a better life. But sometimes desperation and tragedy awaits them.

Posted in Uncategorized | Comments closed

column Parool, 18 juni – Gouden bergen

Gouden bergen

Ruth Hopkins

De allereerste mensen die ik Zuid Afrika ontmoet zijn Zimbabwanen. Een chauffeur met de opmerkelijke naam Bismarck haalt me op van het vliegveld en worstelt mijn te zware koffer zijn Toyota in. In de vroege ochtend rijden we door een slaperige Johannesburg, de miljoenenstad die in 1886 explosief begon te groeien toen er goud werd gevonden onder Witswatersrand. In Zulu heet deze stad dan ook Egoli, stad van goud.

Als ik Bismarck terloops naar zijn kinderen vraag, steekt hij van wal: ‘Kinderen moet je soms slaan,’ zegt hij. ‘Ze hebben een grote bek en dan moet je ze op hun plek zetten. Dat is geen misdaad, dat is opvoeden.’  Dus.

Voor zijn kinderen is het wellicht een geluk bij een ongeluk dat hij ze alleen ziet tijdens het jaarlijkse wederzien met zijn gezin. Dat gaat al zo sinds hij 25 jaar geleden zijn dorp verliet om in Johannesburg geld te verdienen.

Ook de Zimbabwaanse Antonetta ziet haar oudste zoon maar een keer per jaar. Zij maakt het huisje dat ik huur twee keer per week schoon.  Zacht neuriënd ordent ze de chaos die mijn koffers produceren, in nette stapels, opgeborgen in kasten. Haar jongste zoon woont met haar in het centrum van Johannesburg, in een kamer met acht andere mensen.  De verhuurder weigert, ondanks aanhoudende regenbuien en temperaturen die ’s nachts onder het vriespunt zakken,  de bewoners van het kamertje een gas of elektrisch kacheltje te verschaffen.

Johannesburg, de economische machinekamer van Zuidelijk Afrika, is een magneet die ondernemende dromers, avonturiers en desperado’s aantrekt. Er speelt zich een klassiek migratieverhaal af; vroeger trok het massa’s goudzoekers aan, nu zijn Mozambikaanse, Zimbabwaanse en Congolese migranten nog steeds op zoek naar spreekwoordelijke gouden bergen.

Met verlammende werkeloosheidscijfers vooral onder het laagopgeleide deel van de bevolking, worden de hardwerkende – en vaak goedkopere – arbeidsmigranten niet verwelkomd.  In 2008 ontplofte de tijdbom toen buitenlanders werden gelyncht in townships. Vorige maand borrelde de xenofobie weer op; in Cape Town vertelden knokploegen Somalische winkeliers dat ze een dag hadden om op te rotten. Een winkelier werd neergestoken en overleed.

Hoewel de goudvoorraden gestaag slinken, biedt de ‘stad van goud’ nog altijd hoop en belofte voor mensen op zoek naar een beter leven. Maar soms wacht hen wanhoop en tragedie.

Posted in Uncategorized | Comments closed

Islamisten achter Koerdisch protest, 22 april 2011 het Parool

buitenland 11 VRIJDAG 22 APRIL 2011

Iraaks Koerdistan Sombere scenario’s als compromis uitblijft
Islamisten achter Koerdisch protest

Ruth Hopkins

Islamisten lijken de protesten in Iraaks Koerdistan tegencorruptie aan te grijpen om een islamitische staat te stichten.
RUTH HOPKINS De overheid in Noord-Irak verbood deze week de voortdurende protesten in Sulaimaniya, de op twee
na grootste stad in Koerdisch Noord-Irak. De honderden mensen die dagelijks de straat op gaan, eisen een einde aan corruptie, vervroegde verkiezingen en vervanging van de veiligheids- en politiediensten in Iraaks Koerdistan.

Maandag vielen er tachtig gewonden toen de veiligheidsdiensten ingrepen. In voorgaande weken vielener acht dodelijke slachtoffers. Formeel hebben de protesten geen leiders, ze zouden door en voor het volk worden georganiseerd, in navolging van de burgerbewegingen in Egypte en Tunesië. Maar critici wijzen op de toegenomen rol achter de schermen van de islamisten. In een merkwaardig verstandshuwelijk met de progressieve oppositiepartij
Gorran (Verandering), zouden zij de onvrede aangrijpen omeenislamitische staat te stichten
in het formeel seculiere Koerdistan, dat in 1991 autonomie verwierf.

Een jongen rolt dunne stroken plastic uit over het centrale Sarrayplein in Sulaimaniya, door de betogers omgedoopt tot Plein van de Vrijheid. Honderden mannen nemen plaats op het plastic, knielen en beginnen te bidden. Na het gebed preekt een imam vanaf een geïmproviseerd podium. “Hij praat over vrijheid, de stem van het volk en iets over de profeet. Ik wil het niet echt weten.” Khaled Sulaiman keert zijn rugnaar de geestelijke. Sulaiman, hoofdredacteur van weekblad Heftane, schreef kritische artikelen over de rol van de twee belangrijkste islamitische partijen inKoerdistan, Komal en Yakgrtu, die volgens hem de protesten mede  organiseren.

Met gevoel voor ironie stelde Sulaiman dat de seculiere Gorran een opportunistisch missyar – een kortstondig huwelijk van plezier in de islam – is aangegaan met de islamitische beweging. Vanwege die kritiek kan hij zich beter niet onder de mensen op het pleinbegeven, zegt hij. Aram Saeed, ook journalist, aangesloten bij Gorran, baant zich een weg door de menigte. “Wat wij willen is vrijheid,” roept hij. “Ook willen we dat de politie en het leger vernieuwd worden. Zij zijn de harde hand vancorruptepolitici.”

De KoerdischeDemocratischePartij (KDP) en de  Patriottische Unie van Koerdistan (PUK) waren in 2009 de winnaars in de verkiezingen. Ze vormen met  enkelekleinerepartijen de regionale regering. Gorran en de twee islamitische partijen bleven in de minderheid.Hoewel de verkiezingscommissie stelde dat de verkiezingen grotendeels eerlijk waren verlopen, noemen Gorran en de islamitische partijen ze ongeldig, vanwege fraude.

Asos Hardi, oprichter van Awena, één van de weinig onafhankelijke kranten, is niet bevreesd voor een islamitisch Koerdistan. “Dit is de wil van het volk,” zegt hij en wijst naar de biddende menigte op het plein. “Niemand praat hier over God, ideologie of over sharia. We willen rechtvaardigheid en vrijheid.” Maar de islamitische groeperingen voorzien wel degelijk een meer islamitisch Koerdistan. “Religie komt ten goede aan iedereen,” zegt Soran Omar, woordvoerder van de islamitische partijen, vlak na zijn lange toespraak voor de enthousiastemenigte. “Het zijn juist dictaturen die gewelddadige bewegingen als Al Qaida voortbrengen. Als er in Koerdistan een werkelijke democratie is, zal een vredige vorm van islam kunnen voortbestaan.”

Er zijn tekenen dat islamisten steeds meer invloed krijgen. Zo werden enkele weken geleden de demonstrerende vrouwen van de mannen gescheiden. Said Shams, docent Koerdische geschiedenis aan de University of Kurdistan in Erbil, voorziet twee scenario’s als er geen consensus ontstaat tussen de regering en de oppositie. “Er kunnen twee aparte bestuurlijke gebieden ontstaan, Sulaimaniya onder Gorran en de islamisten en andere steden onder KPD en PUK. Dat is hoogst onwenselijk. Maar in het ergste geval breekt een burgeroorloguit.” Ook Hardi zegt stellig dat het tot geweld zal leiden als de eisen niet worden ingewilligd. Politiemannen in Sulaimaniya, in Iraaks Koerdistan,  gooien stenen en gaan in de aanval tegen demonstranten. FOTO REUTERS

Posted in Uncategorized | Comments closed

VN gaat onderzoek doen in Libië – 26 februari het Parool

GENÈVE De VN-Mensenrechtenraad stuurt een internationale missie naar Libië om te onderzoeken welke mensenrechtenschendingen er hebben plaatsgevonden.

Dat is gisteren tijdens een spoedzitting in Genève besloten.

Ook staat het lidmaatschap van Libië van de Mensenrechtenraad ter discussie. Die kwestie wordt voorgelegd aan de Algemene Vergadering van de VN die met tweede derde meerderheid kan besluiten Libië uit de raad te zetten. Alle EU-landen en enkele Arabische landen veroordeelden in sterke bewoordingen het geweld tegen burgers tijdens de onlusten in Libië.

De hoofdrolspelers schitterden eerst door afwezigheid. Maar in de namiddag waren ze daar opeens: twee Libische diplomaten, onder wie Adel Shaltoet, die het woord voerde. Ze vroegen enkele momenten stilte om de slachtoffers van de onlusten te herdenken. Vervolgens lazen zij, zichtbaar geëmotioneerd, enkele Koranverzen voor. Zij verklaarden enkel het Libische volk te vertegenwoordigden. Het applaus van de andere diplomaten voor de zoveelste afvalligen van de Libische leider Moeammar Kadhafi was ongebruikelijk enthousiast.

De oproep Libië te schorsen als lid van de Mensenrechtenraad zaaide in eerste instantie verdeeldheid. Hongarije, huidig voorzitter van de EU, stelde: “De Mensenrechtenraad is verplicht stappen te ondernemen. Leden van deze raad moeten de hoogste standaard in acht nemen. We moeten actie ondernemen, want het aantal slachtoffers groeit met de dag.”

De Nederlandse VN-vertegenwoordiger Boudewijn van Eenennaam voerde de plicht van Libië de mensenrechten te respecteren een stap verder: “Libië moet de mensenrechten respecteren, niet alleen omdat het lid is van deze raad, maar omdat het net als elke andere staat de bescherming van mensenrechten hoog in het vaandel moet dragen.” Eenennaam noemde het Internationaal Strafhof het aangewezen instituut voor berechting van Kadhafi. Ook zei hij dat wapenhandel met Libië moet worden gestaakt.

Verschillende Afrikaanse staten verzetten zich tegen de voorgenomen acties tegen Libië, uit angst voor precedentwerking. Maar later ondersteunden ze toch de resolutie.

Er was ook directe steun uit onverwachte hoek. De Palestijnse Autoriteit, Jordanië en Qatar steunden de maatregelen. De ambassadeur van Jordanië, Shehab Madi, waarschuwde: “Plegers van misdaden mogen niet ontkomen aan het recht.”

Qatar, financier van televisiezender Al Jazeera, riep Libië op telefoon- en internetverkeer niet te blokkeren.

Maandag arriveert de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton in Genève, dinsdag volgt haar Nederlandse collega Uri Rosenthal.

Tijdens de reguliere sessie van de Mensenrechtenraad worden verdere stappen van de internationale gemeenschap tegen Libië besproken.

Posted in Uncategorized | Comments closed

Vrouwen in ’stresskamp’ Ter Apel in Opzij deze maand

In Opzij van februari staat een artikel van mij over de vrouwen en kinderen van Ter Apel, het vertrek centrum voor migranten in Noord-Nederlands niemandsland. Fotograaf Erik Buis maakte prachtige foto’s. Zie: http://www.facebook.com/?ref=home#!/photo.php?fbid=162755277086676&set=t.1442200904

Posted in Uncategorized | Comments closed

2010 het jaar van de vrouwenrechten?

Was 2010 het jaar van de vrouwenrechten? In het decembernummer staat er een artikel van mij in het blad Wordt Vervolgd, met visies van vrouwen van allerlei pluimage op vrouwenrechten in Nederland en wereldwijd. Zie ook live statements op de site van deze vrouwen en 1 man: Kees Flinterman: lid van het VN-vrouwenrechtencomite.
http://www.amnesty.nl/bibliotheek_vervolg/wv_decjan2010_jaarvandevrouw

Posted in Uncategorized | Comments closed